5-6 Yaşlarımdayken mahalle bakkalından aldığım 25 kuruşluk şekerli sakızda görmüştüm resimlerini… HONDA CBR!

O yaşlarda kullanmama izin verilmese de çocukluğum 50cc mobyletti parlatmakla geçmişti. Sürekli sorduğum soru şuydu evdekinin adına motosiklet diyorlarsa sakızdan çıkan fotoğraftaki şey neydi? Dünya dışı bir organizma gibi duruyordu! Eğer bunu insanlar yaptıysa egonun abartısı mıydı? Japonların gövde gösterisi miydi? Sadece vitrinlik, tek bir üretim miydi?

Okulda matematik defterlerine çizdim resimlerini. Salonun duvarına astığım posterin köşesinde şöyle yazıyordu… “Özgürlük, hayal etmekle başlar.”

Özgür olduğum güne kadar başkalarının motosikletine imrenerek bakıp durdum. Şimdi kendi CBR’ıma biniyorum. Her bakışımda heyecanlanıyorum ve yeniden aşık oluyorum!

Duygular nasıl tarif edilebilir ki? 
İşe gidiş yolunda 10dk binmek için sabah saatten önce uyanıyorum.
Eve dönüş yolu için mesai saatini sabırsızlıkla bekliyorum.
İzin günü bitiminde garaja park ediyorum fakat TV kesmeyince saat kaç olursa olsun yine rüzgara sürüyorum.
Mecburen bindiğim otomobil viraja girerse (sanki motosikletin üzerindeymişim gibi) oturduğum yerde vücudumu yatırıyorum.
Mecburen yürürken arkama bakacağımda (sanki motosikletin üzerindeymişim gib) aniden olmayan dikiz aynasına bakıyorum.
Mecburen oturduğum yerden herhangi bir egzost sesini çok uzaklardan duyabiliyorum.
Mecburen uyuduğumda rüyamda hep onu görüyorum. Yani mecbur olmasam neler olur bilemiyorum :)

 
O'nun üzerindeyken kendimi süper kahramanmışım gibi hissediyorum fakat kontağı kapattığımda hayat sıkıcı ve sıradan oluyor. 

Yani diyeceğim o ki;

6 yaşımdan beri aşığım ben ona. …ve bugün 6 yaşımdaymışım gibi.

Evet, tehlikeli bir aşk bu. Kimine göre “şeytan işi” ama bana göre, mutluluğumun ve belki de ölümümün yegane sebebi!

…bizimkisi bir aşk hikayesi... Kızmızı-Siyah... Ölüm gibi biraz!

S T A T I C

17 Temmuz 2010