Cep telefonunuz hiç çalmaz... o küçük şeyi taşımaktan nefret edersiniz ama işyerinden ulaşılabilmeniz için açık kalması emredilmiştir.

Gönderilen promosyon mesajları cep telefonunuzun gelen kutusunu doldurur.

Öyle olunca mesaja bakmak istemezsiniz çünkü kimden geldiğini biliyorsunuz (Gsm operatörleri, bankalar, satış siteleri...)

Telefon çaldığında heyecanlanmazsınız... Bir zamanlar tanıdığınız insanlarla ve hatta akrabalarınızla bile görüşmek istemezsiniz.

Zaman yalnızlıkla geçmiş ve evrim geçirmişsinizdir. Eskiden tanıdıkları insan değilsiniz artık.

İş arkadaşlarınızın cumartesi akşamları telefonlaşıp planlar yaptığına tanık olursunuz. Siz ise her zaman ki gibi çok yorgunum, uykum var, çalışmalıyım, kulağım ağırıyor şeklindeki standart bahanelerle, yalnız kalmak istediğiniz gerçeğini saklarsınız o insanlardan.

Bir pazar günü ofiste oyun oynarken yakalandığınızda "zaten bütün hafta durmadan çalışıyorum. Sırf bu oyunu oynamak için geldim bugün!" diyerek durumu bertaraf etmeye çalışırsınız ama ne fayda!... asosyal damgasını yemişsinizdir artık.

Lojmandaki odanıza gidip yatağa girmek için erkendir. İnternette izleyeceğiniz bir video, araştıracak bir konu veya sohbet edecek birini bulmak istersiniz. Akşamları kimse online değildir. Olanlar da muhtemelen size cevap vermeyeceklerdir. Hepsinin durumu meşgul veya dışarıda görünür. O garip "yokum burada şuan" mesajlarıyla herkes, her şeyle birlikte yalnızlığınızı yüzünüze vurmak istiyordur.

20 Ağustos 2006 Deneme

S T A T I C